« Powrót

Jak przygotować grafikę wielkoformatową?

Dodano: 2015-06-18 przez: Andrzej Sitek

Podstawowe pytanie brzmi: z jakiej odległości powinna być oglądana reklama? Może to być dwa, trzy, pięć, piętnaście lub więcej metrów. Czym dalej od widza znajduje się obraz tym niższej potrzebujemy rozdzielczość. Jaka zatem powinna być docelowa rozdzielczość? Wpierw trzeba się jeszcze zastanowić nad podłożem.

Różnorodność jest olbrzymia zarówno jeśli chodzi o typ instalacji, np. flaga, klasyczna reklama banerowa, plandeka samochodowa i wiele innych, jak również w wypadku zastosowanych materiałów. Mówimy m.in. o siatkach mesh i foliach OWV (używane są np. na rusztowaniach zakrywających remontowane budynki), wszelkich foliach i papierach premium, którymi wyklejane są tablice reklamowe o różnych wielkościach (najczęściej 5 x 3 m, 2 x 1 m lub 2 x 3 m).

pixabay / juanjo6560
 
Rozmiar i podłoże

To także papier blubeback, najpopularniejszy nośnik dla banerów, poliester flagowy, itd. Dla każdego z materiałów zalecana jest nieco inna rozdzielczość, np. dla popularnego papieru blubeback jest to 70 dpi. Oczywiście jedno wynika z drugiego, fototapeta jest mniejsza niż siatka mesh rozpinana na rusztowaniach o wielkości kilkunastu metrów i dodatkowo dziurkowania (dlatego w jej wypadku wystarcza 50 dpi).

O co chodzi z tym dpi?

Przy okazji warto wspomnieć o ppi, dpi, lpi oraz spi. Bywa, że pojawia się kłopot ze zrozumieniem tych terminów. Na szczęście można dość łatwo to wyjaśnić ich znaczenie. Dpi (ang. dots per inch – kropki na cal) odnosi się do rozdzielczości urządzeń drukujących lub naświetlających. Ppi (ang. pixels per inch) to piksele na cal, czyli rozdzielczość obrazów bitmamowych, komputerowych (kwadraciki na monitorze).

Lpi (ang. lines per inch) oznacza linie na cal, tzw. liniaturę druku, którą łatwo dostrzec podchodząc do wielkiego kilkumetrowego banera reklamowego na odległość ramienia. Ostatni skrót, czyli spi (ang. samples per inch) to nic innego jak próbki na cal, czyli rozdzielczość próbkowania urządzeń skanujących.

Pomocna drukarnia?

Większość drukarni przygotowuje dla klientów wyczerpujące opisy zawierające szczegółowe wytyczne odnośnie plików z projektami. Najczęściej na stronach można także znaleźć tabele rozdzielczości, co pozwala uniknąć problemów ze zbyt dużym plikiem w stosunku do wielkości pracy. W kratkach umieszczane są takie parametry jak długość i szerokość podawana w metrach bieżących w odniesieniu do dpi.
freeimages / miljan

Drukarnie zazwyczaj oczekują wysyłki projektu w skali 1:1, co pozwala uniknąć niektórych problemów z rozdzielczością i niejasności dotyczących rozmiarów plików. Formaty, w których oczekiwane są dokumenty to głównie trzy najpopularniejsze typy: TIF, JPG i CDR (a niekiedy również PSD i PDF).

Kolorowy jak CMYK

We wszystkich wypadkach konieczna jest przestrzeń kolorów CMYK, ponieważ inne modele, np. RBG, CIE, mogą odbiegać kolorystycznie od zamierzonego efektu finalnego. W wypadku formatów programów CorelDRAW i Photoshop bardzo ważne jest, aby pliki były bez masek, warstw i kanałów, czyli spłaszczone, co przełożone na ludzi język oznacza, iż mają to być dokumenty jednorodne, bez dodatkowych treści.

W wypadku materiałów, które będą wycinane za pomocą plotera po obrysie, trzeba również dowiedzieć się w drukarni, jak należy przygotować pracę ze względu na spady. Chodzi o to czy druk jest do spadu (krawędzi) oraz, czy konieczne są nadlewki, a jeśli tak, to jakiej wielkości.

Nie takie proste

Okazuje się, że przygotowanie grafiki wielkoformatowej wymaga pewnej wiedzy i przygotowując projekt trzeba mieć na względnie wiele kwestii, znacznie więcej niż w wypadku materiałów przeznaczonych wyłącznie do prezentacji na stronach WWW lub druków tradycyjnych. Warto zgłębić powyższe kwestie by uniknąć nieporozumień ze zleceniodawcą oraz drukarnią, która będzie realizować projekt.